Өн бойыңнан пейіштің исі аңқыған, Періштедей қыз едің шана мінген.
Қасіреттен өлеңді тапқан да – мен, Қасіретті өлеңге көмген де – мен!
Мен – жаңа атқан таң едім, Сен – сағатсың, көрсетіп тұрған тілі кешкі бесті...
шынында, өмір деген – әңгіме мен мәміле. сосын сенің шашыңның иісі.
Жалғыз гүлі Тәңірдің, қасымда қал, жалғыз қылы жанымның жұлынғанша!
