Естеліктер де бұтақ іздейді, Құстар секілді қонғысы келіп...
Мен өзіңнен сұрамаймын ұлы бақ Тым болмаса бөліп берші қайғыңды...
Сия-сия саусағын дүниенің, Жырмен жуып кетіре аламын ба?
Сөз бізден жеңілді, құштарлық құлпырды Құтпанда біз ойша оқыған хаттардан...
Сүймей, сенбей тағдыр қоссаң біреумен, Махаббатта бұдан асқан қылмыс жоқ.
Өлімді есіңе ал дейді жұрт, «Memento mori» ғой...
…Сен енді іздеуді доғаршы, жарығым, Жүзінші есімін Хақтың.
Жүрегімде мекендер періштелер, Өзің болсаң тәңірдің тәбәрігі...
Сағынғанда мендік жанға жұбаныш, Бір кездері саған жазған хаттарым...
Қарай-қарай сен де кетіп қалдың ба көз жасыңды көтермейтін теңізге...
Біз бірге тыңдарманы жоқ әндер мен Көрермені жоқ киноларға барайық...
Өн бойыңнан пейіштің исі аңқыған, Періштедей қыз едің шана мінген.
Бақыт деген – бейбіт күннің таңында Отан Ана құшағында ояну.
Қасіреттен өлеңді тапқан да – мен, Қасіретті өлеңге көмген де – мен!
Алғашқысы, соңғысы да мен емес, Өлең жазып өкінгеннің осы елде...
