Сөз бізден жеңілді, құштарлық құлпырды Құтпанда біз ойша оқыған хаттардан...
Сүймей, сенбей тағдыр қоссаң біреумен, Махаббатта бұдан асқан қылмыс жоқ.
Шахановтың жүрегі тоқтағанымен, шығармашалық ғұмыры мәңгілекке жалғасады...
Өлімді есіңе ал дейді жұрт, «Memento mori» ғой...
…Сен енді іздеуді доғаршы, жарығым, Жүзінші есімін Хақтың.
Қарай-қарай сен де кетіп қалдың ба көз жасыңды көтермейтін теңізге...
Біз бірге тыңдарманы жоқ әндер мен Көрермені жоқ киноларға барайық...
Өн бойыңнан пейіштің исі аңқыған, Періштедей қыз едің шана мінген.
Бақыт деген – бейбіт күннің таңында Отан Ана құшағында ояну.
Қасіреттен өлеңді тапқан да – мен, Қасіретті өлеңге көмген де – мен!
Алғашқысы, соңғысы да мен емес, Өлең жазып өкінгеннің осы елде...
Ол қазақ өлеңіндегі нәзіктік пен азаматтықтың биік өлшемін тең ұстаған қалам иес...
Мен – жаңа атқан таң едім, Сен – сағатсың, көрсетіп тұрған тілі кешкі бесті...
