Мен өзіңнен сұрамаймын ұлы бақ Тым болмаса бөліп берші қайғыңды...
Сия-сия саусағын дүниенің, Жырмен жуып кетіре аламын ба?
Сөз бізден жеңілді, құштарлық құлпырды Құтпанда біз ойша оқыған хаттардан...
Сүймей, сенбей тағдыр қоссаң біреумен, Махаббатта бұдан асқан қылмыс жоқ.
Шахановтың жүрегі тоқтағанымен, шығармашалық ғұмыры мәңгілекке жалғасады...
Өлімді есіңе ал дейді жұрт, «Memento mori» ғой...
…Сен енді іздеуді доғаршы, жарығым, Жүзінші есімін Хақтың.
Жүрегімде мекендер періштелер, Өзің болсаң тәңірдің тәбәрігі...
Сағынғанда мендік жанға жұбаныш, Бір кездері саған жазған хаттарым...
Ақынның қарсыласы, бәсекелесі – қаламдастары емес, Өзі және Уақыт...
Қарай-қарай сен де кетіп қалдың ба көз жасыңды көтермейтін теңізге...
Біз бірге тыңдарманы жоқ әндер мен Көрермені жоқ киноларға барайық...
Өн бойыңнан пейіштің исі аңқыған, Періштедей қыз едің шана мінген.
Бақыт деген – бейбіт күннің таңында Отан Ана құшағында ояну.
Біз кешегі отарлық кезеңде көп дүниемізді жоғалтқан халықпыз...
